FIFA 13

Innowacje w rozgrywce i główne tryby

FIFA 13 wprowadziła kilka nowych funkcji do podstawowej rozgrywki serii. Najważniejszym z nich był system First Touch Control, który sprawił, że kontrolowanie dochodzących podań stało się bardziej wymagające i realistyczne, zależne od umiejętności zawodnika, jakości podania i panującej presji. Gra rozszerzyła również wykorzystanie sterowania ruchem, stając się pierwszą w serii obsługującą PlayStation Move na PS3 oraz czujnik Kinect na Xbox 360. Wersja na Wii U, będąca grą startową tej konsoli, oferowała ekskluzywne funkcje oparte na dotyku, takie jak strzelanie przez dotknięcie obrazu bramki i zarządzanie meczami w czasie rzeczywistym.

Tryb Kariera otrzymał znaczące aktualizacje, pozwalając menedżerom objąć jednocześnie drużynę klubową i reprezentację narodową. Menedżerowie mogli wybierać skład reprezentacji i decydować, którzy zawodnicy klubowi będą dostępni na kolejny mecz międzynarodowy. Rynek transferowy został ulepszony o opcje kontrofert i oferowania zawodników jako części transakcji. Należy zauważyć, że na platformie iOS tryb Kariera był bardziej ograniczony, ponieważ gracze nie mogli zarządzać reprezentacjami narodowymi i mogli w transferach używać tylko pieniędzy, a nie zawodników.

W rywalizacji online tryb Sezony stawiał graczy przeciwko innym o podobnym poziomie umiejętności, używając drużyn o podobnej ocenie gwiazdkowej. Gracze rywalizowali w sezonach dziesięciomeczowych, z określonym progiem punktowym wymaganym do awansu do wyższej dywizji. Popularny tryb FIFA Ultimate Team pozwalał graczom budować składy z kolekcjonerskich kart zawodników, które występowały w poziomach brązowym, srebrnym i złotym z rzadkimi wariantami. Monety zarobione w meczach można było wydać na paczki kart lub na aukcjach. Ważnym postępem było wydanie aplikacji internetowej FIFA Ultimate Team 18 września 2012 roku, która pozwalała na zarządzanie drużyną z komputerów, iPhone'ów i urządzeń z Androidem.

Licencjonowana zawartość: ligi, drużyny i stadiony

Gra poszczyciła się rozległą licencjonowaną zawartością, którą EA Sports reklamowało jako najbardziej autentyczne doświadczenie piłkarskie z 30 najlepszymi ligami świata. Zawierała wszystkie ligi z FIFA 12, plus po raz pierwszy dodaną Saudi Professional League. Lista 46 reprezentacji narodowych zobaczyła powrót Czech i Paragwaju. Indie, Boliwia i Wenezuela powróciły do głównej serii po 11-letniej przerwie od FIFA Football 2002. Chorwacja została usunięta z gry z powodu nieudanej umowy licencyjnej.

Lista stadionów obejmowała 26 obiektów, w tym dwa nowe prawdziwe: White Hart Lane Tottenhamu Hotspur oraz King Fahd International Stadium w Arabii Saudyjskiej. Znaczącym brakiem był Camp Nou FC Barcelony, który nie pojawił się z powodu nieudanej umowy licencyjnej. Zastąpił go generyczny stadion o nazwie El Libertador. Komentarz i oprawa wizualna zostały znacząco rozszerzone. Komentatorzy Sky Sports, Martin Tyler i Alan Smith, komentowali mecze ligowe, natomiast Clive Tyldesley i Andy Townsend z ITV prowadzili relacje z meczów pucharowych. Nowymi głosami byli reporter Sky Sports Geoff Shreeves jako reporter przy linii bocznej wyjaśniający stopień kontuzji, Alan McInally dostarczający na żywo informacji o golach z innych meczów oraz Mike West odczytujący klasyfikowane wyniki.

Różnice między platformami i trend edycji legacy

Jakość rozwoju FIFA 13 dramatycznie różniła się w zależności od platformy. Podczas gdy wersje na PS3, Xbox 360, PC i nową Wii U otrzymały pełne aktualizacje, wersje na Wii i PlayStation Vita zostały mocno skrytykowane za minimalnie zaktualizowane przedruki. Analizy mediów pokazały, że wersja na Wii była w zasadzie FIFA 12 z zaktualizowanymi strojami klubowymi i teksturami, podczas gdy projekty menu i mechaniki gry pozostały identyczne. IGN opisał wersję na PlayStation Vita jako cynicznie przerobioną wersję poprzedniego tytułu na konsolę, FIFA Football, który był właściwie FIFA 12 na Viti. Chociaż zawierał niektóre nowe funkcje online, jego menu, tła, tryby i podstawowe mechaniki pozostały w dużej mierze niezmienione.

COO EA Peter Moore wyjaśnił podejście do Wii, stwierdzając, że rok po roku platforma podupadła i oni już nie robią dla niej gier. Recenzenci nie znaleźli takiego uzasadnienia dla Vity, ponieważ konsola była wciąż nowa. Praktyka recyklingu treści dla mniej dochodowych platform została sformalizowana w kolejnych odsłonach wraz z wprowadzeniem etykiety Legacy Edition, począwszy od FIFA 14. Demo gry, wydane 11 września 2012 roku, zawierało drużyny do rozegrania, takie jak Borussia Dortmund, Manchester City, Juventus, AC Milan i Arsenal, i zostało pobrane rekordowe 1,99 miliona razy w ciągu trzech dni.

Oceny krytyków na różnych platformach

FIFA 13 spotkała się z powszechnym uznaniem krytyków na swoich głównych platformach. Zdobyła tytuł Sportowej Gry Roku na 16. dorocznych nagrodach D.I.C.E. IGN przyznał jej ocenę 9 na 10. Recenzenci chwalili jej ewolucyjne ulepszenia, takie jak nowe treningi umiejętności, choć niektórzy zauważyli, że silnik kolizji mógł wydawać się nienaturalny, a tryb Kariera wciąż nieco archaiczny. GameSpot dał jej 8 na 10, chwaląc treningi umiejętności, ale zauważając brak większej poprawy w stosunku do FIFA 12. PC Gamer ocenił ją na 86 na 100, nazywając doskonałą grą piłkarską, ale przeciążoną funkcjami i potrzebującą prawdziwej innowacji. Wersja na PSP również została dobrze przyjęta, z oceną 8 na 10 od Pocket Gamera.

Z drugiej strony, wersje na Wii, Vitę i 3DS otrzymały słabe recenzje. Official Nintendo Magazine dał wersji na Wii ocenę 30 procent, nazywając ją haniebnie cyniczną aktualizacją, która nie wnosi nic nowego. Wersja na PlayStation Vita została skrytykowana jako dokładny klon gry z poprzedniego roku, z oceną 5 na 10 od OPM i 4,0 na 10 od IGN, który stwierdził, że EA wybrało nieangażowanie się w konsolę przenośną Sony. Edycja na 3DS została skrytykowana za nieporęczne sterowanie.

Bezprecedensowy sukces komercyjny

Komercyjnie FIFA 13 odniosła ogromny sukces. Sprzedała ponad 1,23 miliona egzemplarzy w Wielkiej Brytanii w ciągu 48 godzin, stając się czwartą grą, która sprzedała ponad milion kopii w pierwszym tygodniu w Wielkiej Brytanii po kilku tytułach z serii Call of Duty. Zajęła pierwsze miejsce na listach UKIE we wszystkich formatach. Gra sprzedała 4,5 miliona kopii na całym świecie w ciągu pierwszych pięciu dni. W ciągu czterech tygodni sprzedaż osiągnęła 7,4 miliona egzemplarzy, czyniąc ją największą premierą gry wideo 2012 roku i największą premierą gry sportowej wszech czasów według Electronic Arts. Do maja 2013 roku całkowita sprzedaż wzrosła do 14,5 miliona kopii, potwierdzając jej status hitu.

Okładka i dystrybucja regionalna

Lionel Messi pojawił się na standardowej okładce w Ameryce Północnej, z St James' Park w Newcastle w tle, co oznaczało pierwszy raz od FIFA Soccer 2003, gdy wersja północnoamerykańska miała pojedynczego sportowca na okładce. Inne regiony otrzymały okładki dostosowane do lokalizacji, przedstawiające Messiego obok lokalnej gwiazdy. EA Sports oferowało również specjalne okładki do pobrania dla Major League Soccer, z Chrisem Wondolowskim, Fredym Monterem, Timem Cahillem i Darrenem Mattocksem. Okładki do pobrania dla poszczególnych drużyn były dostępne dla każdego klubu MLS. Z powodu ustaleń dystrybucyjnych zlokalizowane okładki nie były dostępne na platformach Nintendo na Bliskim Wschodzie i w Polsce, ponieważ Nintendo of Europe nie miało tam lokalnych biur, a dystrybucją zajmowały się firmy zewnętrzne importujące edycje północnoamerykańskie lub paneuropejskie.