Dead or Alive 4

Ewolucja rozgrywki i mechaniki

Dead or Alive 4 rozwinął mechaniki swoich poprzedników kilkoma kluczowymi aktualizacjami, które udoskonaliły jego głębię turniejową. Najważniejszym dodatkiem był system Bounce Combo, pozwalający graczom kontynuować atak na przeciwnika, który odbija się od ziemi po upadku. Ten system, wraz z możliwością wykonywania niskich i średnich ataków na leżących przeciwników, rozszerzył opcje ofensywne i potencjał combo. Listy ruchów postaci również zostały znacznie zaktualizowane w porównaniu z poprzednimi grami, dając weteranom nowe narzędzia i zmieniając konfiguracje walk.

System kontrataków (counter hold), znak rozpoznawczy serii, został zaostrzony w DOA4. Okno na wykonanie udanego kontrataku stało się krótsze i trudniejsze, wymagając od graczy większej precyzji. Obrażenia zadawane przez kontrataki również zostały zrównoważone, zmieniając dynamikę ryzyka i nagrody tej defensywnej techniki. Ta zmiana miała na celu zmniejszenie polegania na kontratakach i promowanie bardziej agresywnego, zorientowanego na combo stylu gry.

Projekt aren stał się bardziej interaktywny i niebezpieczny. Poruszające się przeszkody mogły zadawać obrażenia walczącym, choć dobrze wymierzony kontratak mógł uniknąć trafienia. Inne areny zawierały przeszkody, przez które można było przewrócić przeciwnika, a gracze mogli nad nimi przeskakiwać lub wykonywać ataki w powietrzu, dodając do pojedynków pionowy i środowiskowy wymiar. Te dynamiczne elementy zmuszały graczy do świadomości swojej pozycji poza samym przeciwnikiem.

Poszerzona lista postaci turniejowych

Gra zawierała łącznie 23 postacie, z czego 22 były grywalne. Podstawowy powracający skład 13 postaci obejmował stałych bywalców serii, takich jak Kasumi, Ayane, Ryu Hayabusa, Hayate, Tina Armstrong, Bass Armstrong, Bayman, Brad Wong, Christie, Hitomi, Jann Lee, Leifang i Zack. Kilka z tych postaci, w tym Helena Douglas, trzeba było odblokować. Podobnie jak w poprzedniczce Dead or Alive 3, gra oferowała stosunkowo małą liczbę kostiumów dla swojej obsady, nie licząc wariantów kolorystycznych.

Cztery nowe grywalne postacie dołączyły do walki, każda z odrębnym pochodzeniem i stylem walki. Kokoro była młodą japońską maiko szkolącą się na gejszę, praktykującą bajiquan, która wstąpiła do turnieju, by sprawdzić swoje umiejętności wbrew woli matki. Eliot, 16-latek z Anglii, był uczniem xingyiquan pod okiem Gen Fu, który przystąpił do turnieju, by udowodnić, że jest godny nauk swojego mistrza. La Mariposa, luchadora o prawdziwym imieniu Lisa, wniosła do turnieju efektowny styl wrestlingu, ukrywając swoją przeszłość i prawdziwą tożsamość pod maską.

Jako znacząca postać gościnna, gra zawierała również Spartan-458, supersołdiera z uniwersum Halo, później nazwaną Nicole, która była postacią do odblokowania i nie można jej było używać w trybie historii. Jej włączeniu towarzyszyła dedykowana arena o tematyce Halo o nazwie Nassau Station. Ostateczny boss, Alpha-152, był niegrywalną postacią stworzoną z DNA Kasumi przez naukowca Victora Donovana w ramach Projektu Alpha firmy DOATEC, służąc jako ostateczne wyzwanie w trybie fabularnym gry.

Pionierskie funkcje online i społeczność

Dead or Alive 4 był pionierem gry online w bijatykach. Wprowadził Awatary i konfigurowalne Wirtualne Lobby, funkcje będące pierwszymi w gatunku. Gracze mogli zdobywać punkty nagród za wygrane walki online i wydawać je na akcesoria dla swojego Awatara oraz meble do Lobby, pozwalając na osobistą ekspresję w ramach społeczności gry.

System Lobby umożliwiał czat głosowy i tekstowy, wspierając tworzenie społeczności wokół turniejowych pojedynków. To innowacyjne podejście do infrastruktury online dało grze dłuższą żywotność i platformę dla graczy, by mogli się łączyć, ćwiczyć i rywalizować poza lokalną rozgrywką versus. Krytycy w tamtym czasie chwalili tryb online jako ogromną poprawę i innowacyjną funkcję, która wyznacza nowy standard dla konsolowych bijatyk, niektórzy nazywając Dead or Alive jedyną konsolową serią bijatyk z przyzwoitym trybem online w tamtym czasie.

Dostępna wersja demo, wydana na Xbox Live w lipcu 2006 roku, zapewniała ograniczony smak tej funkcjonalności online. Umożliwiała dostęp tylko do trybów Time Attack i Versus, pięciu aren i garści postaci, w tym Kasumi, Hayabusy, Brada Wonga, Tiny Armstrong, Eliota i La Mariposy, z wieloma innymi funkcjami zablokowanymi.

Narracja, sceneria i wątki postaci

Fabuła DOA4 skupiała się na eskalującej wojnie między klanem ninja Mugen Tenshin a skorumpowaną megakorporacją DOATEC. Helena Douglas, która straciła oboje rodziców przez spisek, przejęła stanowisko prezesa DOATEC, by walczyć z korupcją od środka. Prawdziwa władza leżała jednak w rękach złowrogiego naukowca Victora Donovana, który rozwijał ostateczną broń ludzką, Alpha-152, z DNA Kasumi w Bio Lab Core.

Hayate, obecnie przywódca Mugen Tenshin, zebrał siły, w tym Ayane, Hayabusę i niechętną Kasumi, by przeprowadzić ostateczny atak na główną siedzibę DOATEC, kolosalne 999-metrowe wieże Tri-tower. Narracja splatała ścieżki nowych i powracających postaci w tym chaosie. La Mariposa wyjawiła Hayate, że zmanipulowała go, by zaatakował DOATEC dla własnej zemsty na Donovanie, którego nienawidziła za jej udział we wcześniejszym projekcie Epsilon.

Kluczowe konfrontacje napędzały fabułę. Helena dowiedziała się, że Christie jest zabójczynią jej matki, co doprowadziło do walki w zemście. Bayman, również zdradzony przez Donovana, szukał własnej zemsty i starł się z Hayate. Gdy atak ninja uruchomił sekwencję samozniszczenia Tri-tower, Kasumi walczyła z Alpha-152. W kulminacji, zrozpaczona Helena próbowała popełnić samobójstwo na płonącym heliporcie, ale w ostatniej chwili została uratowana przez Zacka w helikopterze, gdy wieże się zawaliły.

Produkcja, wydanie i dziedzictwo

Rozwijana jako tytuł startowy dla Xbox 360, Dead or Alive 4 doświadczyła kilku opóźnień przed wydaniem 29 grudnia 2005 roku, ponad miesiąc po debiucie konsoli. Jej nieobecność przy premierze była wskazywana przez redaktora naczelnego Famitsu Xbox jako główny czynnik powolnych początkowych sprzedaży Xbox 360 w Japonii. Reżyser Tomonobu Itagaki był głęboko zaangażowany, słynnie stwierdzając w wywiadzie, że spędził 99% czasu na produkcji, śpiąc tylko 40 minut przez cztery dni. Pomoc techniczną zapewniła firma Blindlight.

Była to pierwsza główna gra z serii, która otrzymała ocenę Mature (tylko dla dorosłych) od ESRB. Gra zawierała licencjonowaną muzykę amerykańskiego zespołu rockowego Aerosmith, z "Eat the Rich" jako motywem otwierającym i "Amazing" odtwarzanym podczas filmu końcowego Heleny oraz w napisach końcowych. Doczekała się wznowień jako edycje Platinum Hits, Platinum Collection i Xbox Classics w latach 2006 i 2007. W 2021 roku stała się dostępna cyfrowo na Xbox Live i kompatybilna wstecznie na nowoczesnych konsolach Xbox.

Grę wspierały różne produkty merchandisingowe, w tym dedykowany kontroler arcade wyprodukowany przez Hori, oficjalna ścieżka dźwiękowa na CD wydana w Japonii oraz wiele przewodników opublikowanych przez Prima Games w Ameryce Północnej oraz przez Famitsu Xbox, SoftBank i Enterbrain w Japonii. Po DOA4 seria kontynuowała z Dead or Alive: Dimensions w 2011 roku i Dead or Alive 5 w 2012 roku.

Recepcja krytyczna i komercyjna

Dead or Alive 4 spotkał się z ogólnie pozytywnymi recenzjami, zdobywając agregowane wyniki 85/100 na Metacritic i 85,49% na GameRankings. Famitsu w Japonii przyznał mu niemal doskonałe 39 na 40 punktów. Krytycy powszechnie chwalili udoskonalony system walki, prezentację wizualną i nowy tryb online. IGN nazwał go bijatyką z subtelnymi, ale znaczącymi zmianami i trybem online, który jest świetny, zauważając, że system walki był głębszy i bardziej wyrafinowany. GameSpot stwierdził po prostu, że jeśli lubisz gry walki, DOA4 jest dla ciebie, podkreślając świetny wybór postaci, znakomitą akcję i wciągający tryb online.

Inne serwisy świętowały jego osiągnięcia techniczne. Play Magazine stwierdził, że nie robią piękniejszych i płynniejszych bijatyk 3D, podczas gdy Gamerfeed nazwał go tak bliskim doskonałości, że to niewiarygodne. Niektóre krytyki skupiały się na balansie postaci i wykorzystywalnych ruchach, przy czym 1Up.com zauważył, że jego braki w kilku kluczowych obszarach rujnują jego długowieczność z powodu szalenie niezrównoważonych postaci. Komercyjnie gra odniosła sukces, sprzedając ponad milion kopii na całym świecie do połowy 2006 roku, potwierdzając swój status jako ważna premiera dla Xbox 360 i społeczności gier walki.