Super Smash Bros.

Inny rodzaj bijatyki

Sednem Super Smash Bros. jest radykalne odejście od tradycyjnych bijatyk, takich jak Street Fighter czy Tekken. Zamiast stopniowo zmniejszać pasek zdrowia przeciwnika, celem jest całkowite zrzucenie go ze sceny. Każda postać ma procent obrażeń, który rośnie po otrzymaniu ciosu. Im wyższy procent, tym dalej postać odlatuje od ataków, co ułatwia jej wystrzelenie w próżnię. Postacie mogą próbować wrócić na scenę, używając swoich skoków i ruchów specjalnych, co dodaje kluczową warstwę strategii powietrznej i umiejętności platformowych, nieobecnych w innych bijatykach. Gra zawiera także mechaniki blokowania, uników i chwytów do gry defensywnej i ofensywnej.

Sterowanie jest uproszczone dla całej obsady. Każda postać używa tych samych podstawowych kombinacji przycisków do ataków, eliminując potrzebę zapamiętywania skomplikowanych komend. Ta filozofia projektowania sprawia, że gra jest natychmiast przystępna. Same sceny to dynamiczne areny renderowane w 3D, ale rozgrywane na płaszczyźnie 2D, nie są to proste, płaskie platformy. Są inspirowane różnymi seriami Nintendo, takimi jak Metroid i Star Fox, i zawierają ruchome elementy, przeszkody oraz dramatyczne zmiany całego układu, czyniąc wybrane środowisko kluczowym czynnikiem strategicznym w każdej walce.

Przedmioty, tryby i multiplayer

Podczas walk losowo pojawiają się różne bronie i wzmocnienia, spadając na scenę jako przedmioty z serii Nintendo. Należą do nich skorupy Koopów, młotki i Poké Balle, które można wykorzystać do zadania obrażeń, odzyskania zdrowia lub stworzenia innych efektów. Gra oferuje ustrukturyzowane doświadczenia dla jednego gracza i chaotyczne dla wielu graczy. Główny tryb jednoosobowy, później znany jako Classic Mode, polega na pokonaniu przez gracza ustalonej serii komputerowych przeciwników z ograniczoną liczbą żyć w określonym limicie czasu. Gracze mogą dostosować poziom trudności i liczbę żyć. Jeśli przegrają, mogą kontynuować kosztem ogólnej punktacji. Ten tryb zawiera także minigry Break the Targets i Board the Platforms, które testują specyficzne możliwości ruchu i ataku danej postaci. Tryb treningowy pozwala na nieograniczoną praktykę przeciwko komputerowym przeciwnikom.

Multiplayer to definiująca cecha gry, obsługująca jednocześnie do czterech graczy. Mecze można ustawić jako stock matches, gdzie każdy gracz ma określoną liczbę żyć, lub timed matches, gdzie wygrywa gracz z największą liczbą nokautów po upływie czasu. Gracze mogą walczyć w formacie free-for-all lub drużynowym. Zwycięzca jest ogłaszany po upływie czasu lub po utracie wszystkich żyć przez graczy w drużynie. Jeśli mecz na czas zakończy się remisem, rozpoczyna się runda sudden death, w której wszyscy wojownicy zaczynają z 300% obrażeń, zapewniając szybką i decydującą końcówkę. Gra zawierała także obsługę Nintendo 64 Rumble Pak dla lepszego sprzężenia zwrotnego.

Obsada gwiazd Nintendo i oprawa

Super Smash Bros. ustanowiło charakterystyczny dla serii crossover, prezentując dwanaście grywalnych postaci z głównych serii Nintendo, takich jak Mario, The Legend of Zelda, Star Fox, Yoshi, Donkey Kong, Metroid, F-Zero, Mother, Kirby i Pokémon. Osiem postaci jest dostępnych od początku, a cztery kolejne odblokowuje się, spełniając określone kryteria w grze. Każdy wojownik ma symbol ze swojej macierzystej serii wyświetlany za paskiem obrażeń oraz zestaw ruchów inspirowany ich oryginalnymi grami, jak naładowane działa Samus czy arsenał przedmiotów z lochów Linka.

Oryginalna grafika promocyjna i instrukcja obsługi przedstawiały postacie jako ożywione lalki w stylu komiksowym, walczące ze sobą – wybór stylistyczny, który w sequelach został zastąpiony trofeami i modelami 3D w grze. Podczas rozwoju kilka planowanych postaci zostało wyciętych, w tym Marth, King Dedede, Bowser i Mewtwo, które wszystkie dodano w późniejszych grach. Clefairy również był brany pod uwagę jako alternatywa dla Jigglypuff.

Rozwój i twórcze początki

Grę wymyślił Masahiro Sakurai z HAL Laboratory, który był zainteresowany stworzeniem bijatyk dla czterech graczy. Początkowo opracował we wrześniu 1997 roku prototyp o nazwie Dragon King: The Fighting Game, używając ogólnych modeli zastępczych postaci. Rozumiejąc, że wiele bijatyk nie sprzedaje się dobrze, Sakurai poszukiwał oryginalnej koncepcji. Jego kluczowym pomysłem było włączenie słynnych postaci Nintendo. Wiedząc, że może nie otrzymać pozwolenia, gdyby zapytał najpierw, rozwinął prototyp w tajemnicy bez informowania Nintendo, pokazując go dopiero, gdy był dobrze wybalansowany. Ten prototyp zawierał Mario, Donkey Konga, Samus i Foxa.

Po zaprezentowaniu dopracowanego prototypu Nintendo pod koniec 1997 roku, projekt został zatwierdzony. Tytuł Super Smash Bros. zaproponował Satoru Iwata, który dołączył, by pomóc w projekcie. Iwata zasugerował „Bros.”, aby zasugerować, że postacie są przyjaciółmi, którzy załatwiają mały spór, a nie po prostu walczą. Ścieżka dźwiękowa, skomponowana przez Hirokazu Ando, zawiera nowe aranżacje muzyczne oraz niektóre utwory wzięte bezpośrednio z ich źródłowych serii Nintendo. Pełna ścieżka dźwiękowa została wydana na CD w Japonii w 2000 roku.

Promocja premiery i wydarzenie

Aby promować premierę gry w Ameryce Północnej, Nintendo of America zorganizowało wydarzenie o nazwie Slamfest '99 w parku rozrywki MGM Grand Adventures w Las Vegas 24 kwietnia 1999 roku. Wydarzenie obejmowało prawdziwy mecz wrestlingu między performerami w kostiumach Mario, Yoshi, Pikachu i Donkey Konga. Te kostiumy zostały ponownie użyte z reklamy telewizyjnej gry, która była oparta na piosence The Turtles „Happy Together”. Wydarzenie miało także stanowiska, na których uczestnicy mogli zagrać w wersję poglądową gry. Co istotne, mecz wrestlingu był transmitowany na żywo w internecie za pośrednictwem RealPlayer i był dostępny do ponownego obejrzenia przez miesiące po wydarzeniu poprzez plik do pobrania z oficjalnej strony internetowej wydarzenia.

Recepcja krytyczna i komercyjna

Po premierze Super Smash Bros. otrzymało ogólnie pozytywne recenzje. Krytycy szeroko chwalili jego pomysłowy i przystępny tryb multiplayer, muzykę, oryginalny styl walki i prostą krzywą uczenia się. IGN nazwało go doskonałym wyborem dla wartościowej bijatyki multiplayer i przyznało mu nagrodę Editors' Choice dla najlepszej gry fightingowej. GameSpot zauważyło, że gra jest niezwykle prosta do nauczenia się i łatwa do opanowania, a jej prawdziwy urok ujawnia się w trybie dla czterech graczy. Famitsu oceniło ją na 31 punktów na 40.

Nieco krytyki skierowano na ograniczone doświadczenie jednoosobowe i ofertę aren bitewnych. IGN uznało tryb jednoosobowy za rutynowy, a GameSpot zauważyło, że nie będzie on trwał długo. Mimo to nowatorska koncepcja była powszechnie postrzegana jako główna siła gry. Gra odniosła ogromny sukces komercyjny, sprzedając się w ponad pięciu milionach kopii na całym świecie do 2001 roku, z czego 2,93 miliona w Stanach Zjednoczonych i 1,97 miliona w Japonii. Stała się tytułem z serii Nintendo 64 Player's Choice i była finalistką w kategoriach Console Action Game of the Year oraz Console Fighting Game of the Year na 3rd Annual Interactive Achievement Awards, potwierdzając swoją wagę i bezpośrednio prowadząc do udanego sequela, Super Smash Bros. Melee.