Super Smash Bros. Melee

Podstawowa rozgrywka i mechaniki

Super Smash Bros. Melee jest klasyfikowana jako platformowa bijatyka, podgatunek, który pomogła zdefiniować. Głównym celem jest zrzucenie przeciwników ze sceny, a nie wyczerpanie tradycyjnego paska zdrowia. Każda postać ma procent obrażeń, który rośnie po otrzymaniu ciosu. Im wyższy ten procent, tym dalej postać jest odrzucana przez ataki, co ułatwia jej wyeliminowanie. Utrata postaci poza scenę kosztuje stock, czyli życie. Większość ruchów specjalnych wykonuje się jednym przyciskiem w połączeniu z kierunkiem na drążku, co jest odejściem od skomplikowanych kombinacji wejść tradycyjnych bijatyk.

Pole walki jest interaktywne, prezentując sceny nawiązujące do różnych franczyz Nintendo, takich jak Mario, The Legend of Zelda czy Star Fox. Chociaż renderowane w 3D, ruch jest ograniczony do dwuwymiarowej płaszczyzny. Sceny często zawierają ruchome platformy i środowiskowe zagrożenia, a nie wszystkie są dostępne od razu – wymagają odblokowania poprzez spełnienie określonych warunków. Przedmioty z całej historii Nintendo często pojawiają się podczas walk. Można je rzucać, używać do walki wręcz lub zapewniają natychmiastowe efekty, dodając element chaosu. Gracze mogą dostosowywać mecze, regulując zasady, w tym liczbę i typ przedmiotów, oraz wybierając spośród kilku warunków zwycięstwa.

Dwa najpopularniejsze tryby wieloosobowe to Tryb Czasu, w którym gracz lub drużyna z największą liczbą nokautów wygrywa po upływie ustalonego czasu, oraz Tryb Stock, w którym wygrywa ostatni gracz lub drużyna z pozostałymi życiami. Inne opcje to Tryb Monet, gdzie gracze zbierają monety uderzając przeciwników i starają się ich nie stracić przez spadnięcie. Sterowani komputerowo przeciwnicy mają regulowaną trudność sztucznej inteligencji od jednego do dziewięciu, a gracze mogą również ustawiać indywidualne handicapy, aby zmienić siłę.

Postacie i skład

Gra oferuje skład 25 postaci, co stanowi znaczący wzrost w porównaniu z 12 z oryginalnego Super Smash Bros. Czternaście jest dostępnych od początku, a pozostałe 11 odblokowuje się, wykonując określone zadania w grze. Każdy wojownik pochodzi z franczyzy Nintendo, reprezentowanej przez ikonę serii obok jego miernika obrażeń, taką jak Trójząb dla Linka czy Poké Ball dla Pokémonów.

Skład obejmuje znane twarze, takie jak Mario i Link, obok postaci, które w tamtym czasie były mało znane zachodniej publiczności. Włączenie Martha i Roya z serii Fire Emblem, która nie była wcześniej wydawana poza Japonią, znacząco zwiększyło międzynarodową popularność tej franczyzy i doprowadziło do jej wydania na Zachodzie. Każda postać wykorzystuje zestaw ruchów inspirowany jej rodzimą serią. Gra zawiera również odniesienia do relacji między postaciami z ich oryginalnych uniwersów w trybach takich jak Tryb Wydarzeń.

Podczas rozwoju rozważano wiele postaci, które ostatecznie nie zostały uwzględnione. Twórca gier Hideo Kojima poprosił o Solid Snake'a, a Yuji Naka z Sonic Team o Sonic the Hedgehog, ale żaden nie został dodany, ponieważ gra była zbyt zaawansowana w produkcji. Te postacie pojawiły się później w sequelu, Brawl. Deweloperzy sugerowali również postaci z czterech innych gier, aby reprezentować erę Famicom, zanim wybrano Ice Climbers. Ayumi Tachibana z Famicom Detective Club była brana pod uwagę, ale stała się tylko trofeum. Niektóre postacie w ostatecznym składzie mają bardzo podobne zestawy ruchów, co media często określają mianem klonów.

Tryby gry i zawartość

Melee oferuje bogactwo treści dla jednego i wielu graczy. Do gry solo wprowadziła Tryb Przygody, podróż w stylu side-scrollera przez predefiniowane uniwersa oparte na światach Nintendo. Tryb Klasyczny zleca graczom serię walk z wieloma przeciwnikami, kończącą się walką z bossem. Wyspecjalizowane minigry obejmują Test Celów, gdzie każda postać ma własny obszar do zniszczenia dziesięciu celów, oraz Konkurs Home Run, dziesięciosekundowe wyzwanie polegające na odrzuceniu worka z piaskiem jak najdalej.

Tryb All-Star to odblokowywalna funkcja, która wymaga od gracza pokonania każdej postaci w grze po kolei z ograniczonymi zasobami. Tryb wieloosobowy obsługuje do czterech graczy lokalnie w bitwach typu free-for-all lub drużynowych. Gra zawiera szczegółowy system kolekcji Trofeów, z setkami modeli 3D postaci i obiektów Nintendo, w tym wielu mało znanych lub dostępnych tylko w Japonii odniesień. Jedno trofeum jest ekskluzywne dla wersji japońskiej. Zbieranie tych trofeów stało się głównym zajęciem dla graczy.

Rozwój i wydanie

Wyreżyserowana przez Masahiro Sakuraiego, z Shigeru Miyamoto jako koproducentem, Melee była rozwijana w intensywnym 13-miesięcznym cyklu rozpoczynającym się około jesieni 2000 roku. Sakurai opisał swój styl życia w tym okresie jako destrukcyjny, bez świąt i z krótkimi weekendami, i czuł wielką presję, by dostarczyć wysokiej jakości sequel, nazywając to największym projektem, jakim do tej pory kierował. Gra była tytułem startowym dla GameCube, zaprojektowanym, aby podkreślić zaawansowaną grafikę konsoli w porównaniu z Nintendo 64.

Propozycja projektu została ukończona 5 lipca 1999 roku. Szczególną uwagę poświęcono sekwencji otwierającej FMV, stworzonej przez trzy studia graficzne w Tokio jako hołd dla debiutu GameCube. Deweloperzy zamieścili szczegółowe wyjaśnienia fizyki gry i zmian w stosunku do poprzedniczki na swojej oficjalnej stronie internetowej. Nagrywanie głosów rozpoczęło się w lutym 2001 roku, a kompozytor Shogo Sakai przejął temat otwierający w tym samym miesiącu.

Grę zaprezentowano na Electronic Entertainment Expo 2001, a później w sierpniu 2001 na Space World z zaktualizowanymi wersjami demonstracyjnymi. Nintendo organizowało grywalne turnieje z grą i GameCube jako nagrodami. Przed wydaniem japońska strona oferowała cotygodniowe aktualizacje ze zrzutami ekranu i profilami postaci. Melee została wydana po raz pierwszy w Japonii w listopadzie 2001, następnie w Ameryce Północnej w grudniu, a w Europie i Australii w maju 2002. Została ponownie wydana pod marką Player's Choice w styczniu 2003 po sprzedaniu miliona kopii i była dołączana do GameCube za 99,99 USD w sierpniu 2005 roku.

Recepcja i trwała spuścizna

Super Smash Bros. Melee spotkała się z powszechnym uznaniem krytyków po wydaniu. Recenzenci chwalili rozszerzenie funkcji w porównaniu z oryginalną grą, a IGN stwierdził, że znajduje się w całkowicie innej lidze niż wersja na N64. GameSpot wychwalał bardziej zaawansowany tryb klasyczny oraz jakość modeli i tekstur postaci. Chociaż reakcje na tryby jednoosobowe, takie jak Tryb Przygody, były mieszane, tryb wieloosobowy był powszechnie podkreślany jako mocna strona, a GameSpy zauważył, że trudno znaleźć przyjemniejsze doświadczenie wieloosobowe na jakiejkolwiek innej konsoli.

Gra osiągnęła silną sprzedaż, stając się najlepiej sprzedającym się tytułem na GameCube z ponad siedmioma milionami sprzedanych kopii do 2008 roku. Jej trwała spuścizna jest głęboko związana ze społecznością turniejową, która się wokół niej uformowała. Dzięki szybkiej rozgrywce i ciągle rozwijającej się metagrze była prezentowana na wielu turniejach gamingowych przez ponad dwadzieścia lat. Ta oddana społeczność fanów utrzymywała aktywną scenę turniejową długo po pierwotnym okresie życia gry, podtrzymując ją jako czołowy tytuł esportowy. W wywiadzie z 2010 roku reżyser Masahiro Sakurai z dumą stwierdził, że Melee wydaje się najostrzejszą grą w serii.

Muzyka i dźwięk

Prezentacja audio gry była dużym krokiem naprzód. Zawiera obszerną ścieżkę dźwiękową składającą się zarówno z nowych kompozycji, jak i zaaranżowanej muzyki z wielu popularnych franczyz gamingowych Nintendo. Odblokowywalne utwory nagradzają postęp gracza. Specjalna orkiestrowa ścieżka dźwiękowa zatytułowana Dairantou Smash Brothers DX Orchestra Concert została wydana w Japonii w 2002 roku, wykonana przez New Japan Philharmonic. Ta ścieżka dźwiękowa została również wydana w Ameryce Północnej jako Smashing... Live! oraz jako prezent z brytyjskim Official Nintendo Magazine.

Aktorstwo głosowe również zostało rozszerzone w porównaniu z poprzednią grą. Pierwsze sesje nagraniowe w lutym 2001 roku obejmowały japońską obsadę Star Fox i Masachikę Ichimurę, głos Mewtwo. Deweloperzy zamieścili na swojej oficjalnej stronie dyskusje o muzyce i aktorstwie głosowym gry między Sakuraim a kompozytorami. Dbałość o szczegóły audiowizualne znacząco przyczyniła się do dopracowanego odczucia i sukcesu krytycznego gry.