Duck Hunt

Gameplay en arcadeoorsprong

Duck Hunt is een first-person shooter waarin spelers het NES Zapper-lichtpistool gebruiken om op bewegende doelen op een CRT-televisie te schieten. De speler kiest uit drie spelmodi. In Spel A vliegt er één eend tegelijk, terwijl Spel B twee eenden tegelijkertijd heeft. Spel C verandert de doelen in kleiduiven die de verte in worden geschoten. In elke ronde heeft de speler drie pogingen om een doel te raken voordat het verdwijnt, met tien doelen per ronde. Spelers moeten een minimumaantal raken om door te gaan, waarbij de moeilijkheidsgraad toeneemt naarmate doelen sneller bewegen en het vereiste minimum stijgt. Punten worden per doel toegekend, met bonuspunten voor het raken van alle tien in een ronde. De hoogste scores worden per sessie bijgehouden.

Een kenmerk van Spel A is dat een tweede speler het vluchtpad van de eenden kan besturen met een standaard NES-controller. Het spel bevat een kill screen. Als een speler Ronde 99 in Spel A voltooit, gaat het spel naar Ronde 0, die grillig gedrag vertoont met willekeurige of afwezige doelen, waardoor vooruitgang effectief eindigt.

De arcadeversie, bekend als Vs. Duck Hunt, werd uitgebracht in april 1984 en later opgenomen in de PlayChoice-10-arcadeconsole. Het ondersteunt twee lichtpistolen voor afwisselende spelers. De gameplay bestaat uit afwisselende rondes van Spel B en C, maar met 12 doelen per ronde in plaats van 10 en soms drie doelen tegelijk op het scherm in plaats van twee. Elk gemist doel kost één leven totdat het spel eindigt. Een bonusfase vindt plaats na elke tweede ronde, waarbij eenden uit het gras vliegen en de jachthond af en toe in de vuurlinie springt als afleiding. Als hij wordt geschoten, berispt de hond de speler en eindigt de bonusfase. Volgens Nintendo of America-medewerker Jerry Momoda werd de hond in de homeconsoleversie onmogelijk gemaakt om op te schieten om het spel gezinsvriendelijker te maken.

Ontwikkeling en uitgiftegeschiedenis

De oorsprong van het spel gaat terug tot een elektronisch speelgoed uit 1976 genaamd Beam Gun: Duck Hunt, onderdeel van de Laser Clay Shooting System-geïnspireerde Beam Gun-serie ontworpen door Gunpei Yokoi en Masayuki Uemura. Nintendo Research & Development 1 ontwikkelde zowel de NES Zapper als de NES-versie van Duck Hunt. Het spel werd begeleid door Takehiro Izushi en geproduceerd door Gunpei Yokoi. De muziek werd gecomponeerd door Hirokazu Tanaka, wiens werk later werd opgenomen in een medley op de Video Games Live-concerttournee. De graphics en personages werden gemaakt door ontwerper Hiroji Kiyotake met Shigeru Miyamoto.

Duck Hunt werd voor het eerst uitgebracht in Japan voor de Family Computer in april 1984 en in Noord-Amerika als een arcadespel voor het Nintendo VS. System diezelfde maand. Het werd een lanceringstitel voor de NES in Noord-Amerika in oktober 1985 en werd twee jaar later opnieuw uitgebracht in Europa. Het was beroemd gebundeld met de console in verschillende pakketten. De Amerikaanse Deluxe Set uit 1986 bevatte Duck Hunt en Gyromite. De latere Action Set bundelde Duck Hunt en Super Mario Bros. op een enkele cartridge. Het laatste bundelpakket, de Power Set, bevatte de Zapper, de Power Pad en een 3-in-1-cartridge met Duck Hunt, World Class Track Meet en Super Mario Bros. Het spel werd opnieuw uitgebracht op de Wii U Virtual Console in Japan op 24 december 2014 en internationaal op 25 december, aangepast om de Wii Remote te gebruiken in plaats van de Zapper.

Commercieel succes en kritische ontvangst

Duck Hunt was een groot commercieel succes voor zowel arcades als consoles. In november 1985 was de arcadeversie Vs. Duck Hunt het derde best scorende spel op de RePlay-arcadecharts, onder Vs. Hogan's Alley op nummer één. Samen populariseerden deze twee spellen lichtpistoolvideogames tegen 1985. Gebundeld met de NES verkocht het 28,3 miljoen exemplaren wereldwijd.

Bij de arcade-uitgave prees Eddie Adlum van RePlay magazine Duck Hunt en Hogan's Alley als de slagroom op de taart onder de Nintendo VS. System-spellen. Hij merkte op dat ze met succes de ervaring van oudere elektromechanische pistoolspellen in videogameformaat wisten vast te leggen, met gesimuleerde handpistolen aan een kabel. Retrospectieve recensies zijn gemengd. AllGame noemde het een aantrekkelijke maar repetitieve en volkomen gedachteloze schietsimulator die kort leuk is maar snel verveelt. Gemeenschapsbeoordelingen zijn echter positief geweest. 1UP.com-gebruikers gaven het een 8,7 op 10, en de GameSpot-gemeenschap beoordeelde de Super Mario Bros. en Duck Hunt multi-cartridge op 9,1 op 10.

Het spel is op tal van 'beste van'-lijsten verschenen. Het werd beoordeeld als het 150e beste spel op een Nintendo-systeem op Nintendo Power's Top 200 Games-lijst. IGN plaatste het op nummer 77 op zijn Top 100 NES Games of All Time. GamesRadar rangschikte het op de 24e plaats in zijn lijst van de beste NES-spellen aller tijden. Jeremy Parish van USgamer stelde dat Duck Hunt, gecombineerd met de NES Zapper, de NES memorabel maakte en een van de belangrijkste factoren was achter het succes van de console. Hij vergeleek Duck Hunt met de Wii Remote omdat ze beide hun respectievelijke consoles toegankelijker maakten en een breder publiek bereikten.

De iconische lachende hond en culturele impact

De jachthond uit Duck Hunt, hoewel nooit bij naam genoemd in het spel, is een van de meest herinnerde elementen geworden. Vaak de Duck Hunt Dog of Laughing Dog genoemd, is hij berucht omdat hij brutaal lacht om de speler na gemiste schoten. Dit personage heeft een beruchte status bereikt in de popcultuur. Het werd opgenomen op GamesRadar's lijst van de 12 meest irritante sidekicks ooit en GameDaily's lijst van personages die spelers wel zouden willen doden maar niet kunnen. Omgekeerd verscheen het ook in GameSpy's top 10 honden in gaming en won het een MTV-award voor de grootste videogamehond.

De invloed van de hond reikt verder dan zijn originele spel. Het maakte een cameo in het NES Zapper-spel Barker Bill's Trick Shooting, waar hij daadwerkelijk kon worden geschoten. Het verschijnt in moderne Nintendo-spellen, waarbij elementen van Duck Hunt te zien zijn in de Shooting Range en Trigger Twist-minispellen in Wii Play en Wii Play: Motion, waar sommige doelen eenden en blikjes zijn. De hond had een live-action cameo in de film Pixels uit 2015, waar hij verscheen als een achievement-trofee gestuurd door aliens en later werd geadopteerd door een oudere vrouw.

Erfenis in moderne gaming en aanpassingen

Het Duck Hunt-duo, de hond en een eend, werden speelbare personages in Super Smash Bros. for Nintendo 3DS and Wii U. Seriemaker en regisseur Masahiro Sakurai noemde het commerciële succes van Duck Hunt als het best verkochte schietspel ter wereld als een van de belangrijkste redenen voor de opname. Hun moveset verwijst creatief naar lichtpistoolspellen, waaronder het gooien van kleiduiven, het schoppen van een explosief blikje uit Hogan's Alley en het oproepen van de cast van Wild Gunman om op tegenstanders te schieten. De spellen bevatten ook een ontgrendelbaar Duck Hunt-themastadium. Zowel het team als het stadium keerden terug in Super Smash Bros. Ultimate, en het team werd getoond in de trailer van juni 2019 die Banjo & Kazooie als downloadbare inhoud aankondigde.

Het uitgangspunt van het spel inspireerde direct de psychologische horror-VR-game Duck Season van Stress Level Zero. Fanontwikkeling gaat door, zoals de fan-game Duck Hunt GB uit 2024 voor pc die Game Boy-achtige graphics gebruikt. Dezelfde ontwikkelaar werkt aan een nieuw 3D-graphicsproject getiteld Tiny Duck Hunt 3D. In de jaren 2020 zijn officiële virtualreality-aanpassingen ontstaan. Virtual Duck Hunt, ontwikkeld door Bifimmersive Games voor het Meta Quest-platform, past de originele schietmechanica aan voor VR, waarbij nieuwe omgevingen en gameplay-variaties worden geïntroduceerd terwijl de kern van het lichtpistoolconcept behouden blijft.