Super Smash Bros.

Een ander soort vechter

De kern van Super Smash Bros. is een radicale breuk met traditionele vechtspellen zoals Street Fighter en Tekken. In plaats van de levensbalk van een tegenstander af te bouwen, is het doel om ze helemaal van de arena af te slaan. Elk personage heeft een schadepercentage dat toeneemt wanneer ze geraakt worden. Hoe hoger het percentage, hoe verder ze wegvliegen van aanvallen, waardoor ze makkelijker de leegte in geslagen kunnen worden. Personages kunnen proberen terug te keren door hun sprongen en speciale bewegingen te gebruiken om terug op de arena te komen, wat een cruciale laag van luchtstrategie en platformvaardigheid toevoegt die niet in andere vechtspellen voorkomt. Het spel bevat ook blokkeren, ontwijken en grijpen als verdedigende en offensieve mechanieken.

De besturing is voor de hele cast vereenvoudigd. Elk personage gebruikt dezelfde basisknopcombinaties voor zijn aanvallen, waardoor het onnodig is om complexe invoercommando's te onthouden. Deze ontwerpfilosofie maakt het spel direct toegankelijk. De arena's zelf zijn dynamische strijdperken weergegeven in 3D maar gespeeld op een 2D-vlak, geen simpele platte platforms. Ze zijn geïnspireerd door verschillende Nintendo-franchises zoals Metroid en Star Fox en bevatten bewegende onderdelen, gevaren en dramatische veranderingen van de hele lay-out, waardoor de gekozen omgeving een sleutelfactor is in elk gevecht.

Items, modi en multiplayer

Tijdens gevechten verschijnen er willekeurig verschillende wapens en power-ups, die als items uit Nintendo-franchises op de arena vallen. Dit zijn onder andere Koopa-schilden, hamers en Poké Balls, die gebruikt kunnen worden om schade toe te brengen, gezondheid te herstellen of andere effecten te creëren. Het spel biedt gestructureerde singleplayer- en chaotische multiplayerervaringen. De primaire singleplayermodus, later bekend als Classic Mode, daagt spelers uit om een vaste reeks computertegenstanders te verslaan met een beperkt aantal levens binnen een tijdslimiet. Spelers kunnen de moeilijkheidsgraad en het aantal levens aanpassen. Als ze verliezen, kunnen ze doorgaan ten koste van hun totale punten. Deze modus bevat ook de minispellen Break the Targets en Board the Platforms, die de specifieke bewegingen en aanvalsmogelijkheden van een personage testen. Een Training Mode staat onbeperkte oefening tegen computertegenstanders toe.

Multiplayer is het bepalende kenmerk van het spel en ondersteunt tot vier spelers tegelijk. Wedstrijden kunnen worden ingesteld als stock-wedstrijden, waarbij elke speler een vast aantal levens heeft, of als tijdsgebonden wedstrijden, waarbij de speler met de meeste knock-outs wint als de tijd om is. Spelers kunnen vechten in free-for-all of teamformats. Er wordt een winnaar uitgeroepen zodra de tijd om is of alle spelers in een team hun levens verliezen. Als een tijdsgebonden wedstrijd in een gelijkspel eindigt, start er een sudden death-ronde waarin alle vechters beginnen met 300% schade, wat zorgt voor een snelle en beslissende eindstrijd. Het spel bevatte ook ondersteuning voor de Nintendo 64 Rumble Pak voor verbeterde feedback.

De Nintendo All-Star-cast en presentatie

Super Smash Bros. vestigde de kenmerkende cross-overaantrekkingskracht van de serie door twaalf speelbare personages te bevatten uit grote Nintendo-franchises zoals Mario, The Legend of Zelda, Star Fox, Yoshi, Donkey Kong, Metroid, F-Zero, Mother, Kirby en Pokémon. Acht personages zijn vanaf het begin beschikbaar, met nog vier extra die vrijgespeeld kunnen worden door aan specifieke in-game voorwaarden te voldoen. Elke vechter heeft een symbool uit zijn thuisserie achter zijn schademeter en een bewegingenset geïnspireerd op hun originele spellen, zoals Samus' opgeladen blasters en Link's arsenaal aan kerkeritems.

De originele promotie-art en instructieboekje toonden de personages als stripboekachtige speelgoedpoppen die tot leven komen om te vechten, een stilistische keuze die later werd vervangen door trofeeën en in-game 3D-modellen in vervolgen. Tijdens de ontwikkeling werden verschillende geplande personages geschrapt, waaronder Marth, King Dedede, Bowser en Mewtwo, die allemaal later aan latere spellen werden toegevoegd. Clefairy werd ook overwogen als alternatief voor Jigglypuff.

Ontwikkeling en creatieve oorsprong

Het spel werd bedacht door Masahiro Sakurai van HAL Laboratory, die geïnteresseerd was in het maken van een vierpersoons vechtspel. Hij ontwikkelde aanvankelijk in september 1997 een prototype genaamd Dragon King: The Fighting Game met generieke placeholder-personagemodellen. Omdat hij begreep dat veel vechtspellen niet goed verkochten, zocht Sakurai naar een origineel concept. Zijn belangrijkste idee was om bekende Nintendo-personages op te nemen. Wetende dat hij misschien geen toestemming zou krijgen als hij het eerst vroeg, ontwikkelde hij het prototype in het geheim zonder Nintendo in te lichten, en toonde het pas toen het goed gebalanceerd was. Dit prototype bevatte Mario, Donkey Kong, Samus en Fox.

Na het gepolijste prototype eind 1997 aan Nintendo te hebben gepresenteerd, werd het project goedgekeurd. De titel Super Smash Bros. werd voorgesteld door Satoru Iwata, die zich aansloot om aan het project te helpen. Iwata stelde Bros. voor om aan te geven dat de personages vrienden waren die een klein meningsverschil bijlegden, niet zomaar aan het vechten waren. De soundtrack, gecomponeerd door Hirokazu Ando, bevat nieuw gearrangeerde muziek en enkele stukken die rechtstreeks uit hun bron-Nintendo-franchises zijn overgenomen. Een complete soundtrack werd in 2000 in Japan op cd uitgebracht.

Lanceringpromotie en evenement

Om de Noord-Amerikaanse lancering van het spel te promoten, organiseerde Nintendo of America een evenement genaamd Slamfest '99 in het MGM Grand Adventures-themapark in Las Vegas op 24 april 1999. Het evenement bevatte een echt worstelgevecht tussen kostuumspelers gekleed als Mario, Yoshi, Pikachu en Donkey Kong. Deze kostuums werden hergebruikt uit de televisiereclame van het spel, die was ingesteld op het nummer Happy Together van The Turtles. Het evenement had ook stations waar bezoekers het spel konden uitproberen. Opmerkelijk genoeg werd het worstelgevecht live gestreamd op het web via RealPlayer en was het maandenlang achteraf te herbekijken via een downloadbaar bestand van de officiële website van het evenement.

Kritische en commerciële ontvangst

Bij uitgave kreeg Super Smash Bros. over het algemeen gunstige recensies. Critici prezen veelvuldig de inventieve en toegankelijke multiplayermodus, muziek, originele vechtstijl en eenvoudige leercurve. IGN noemde het een uitstekende keuze voor een waardige multiplayer smash 'em up en gaf het een Editors' Choice Award voor Best Fighting Game. GameSpot merkte op dat het spel extreem eenvoudig te leren en makkelijk te beheersen was, waarbij de echte charme naar voren kwam in de vierpersoonsmodus. Famitsu beoordeelde het met 31 uit de 40.

Enige kritiek was gericht op de beperkte singleplayerervaring en het aanbod van gevechtsarena's. IGN vond de singleplayer routineus, en GameSpot merkte op dat het niet lang zou meegaan. Desondanks werd het nieuwe concept algemeen gezien als een grote kracht. Het spel was een enorm commercieel succes en verkocht wereldwijd meer dan vijf miljoen exemplaren tegen 2001, met 2,93 miljoen verkocht in de Verenigde Staten en 1,97 miljoen in Japan. Het werd een Nintendo 64 Player's Choice-titel en was een finalist voor Console Action Game of the Year en Console Fighting Game of the Year bij de 3rd Annual Interactive Achievement Awards, wat het belang bevestigde en direct leidde tot het succesvolle vervolg, Super Smash Bros. Melee.