Casey Neistat

Wczesne życie i lata kształtujące

Casey Owen Neistat urodził się w Gales Ferry w stanie Connecticut. Jego rodzice prowadzili kawiarnię Muddy Waters Cafe w New London. Wychowywał się w judaizmie reformowanym i porzucił szkołę średnią w drugiej klasie w wieku 17 lat. W tym samym roku, w 1998, miał syna o imieniu Owen ze swoją ówczesną dziewczyną Robin Harris. Przez kolejne trzy lata, od 17 do 20 roku życia, Neistat mieszkał z Harris i synem na terenie parku kempingowego. W tym okresie pracował jako zmywacz naczyń w restauracji z owocami morza i jako kucharz w Mystic w stanie Connecticut, zanim zdecydował się przeprowadzić do Nowego Jorku, aby wieść inne życie.

Artystyczne początki i przełomowe filmy

W Nowym Jorku kariera filmowa Neistata rozpoczęła się w 2001 roku, gdy on i jego brat Van zaczęli współpracować z artystą Tomem Sachsem, tworząc filmy o jego rzeźbach i instalacjach. Pierwszy duży publiczny wpływ Neistata nastąpił w 2003 roku dzięki trzyminutowemu filmowi iPod's Dirty Secret. Film krytykował Apple za brak programu wymiany baterii w odtwarzaczach iPod. Opublikowany online 20 września 2003 roku, szybko przyciągnął uwagę ogólnokrajowych mediów i został pochwalony jako wspaniale buntowniczy. Apple ogłosiło politykę wymiany baterii kilka tygodni później, choć firma zaprzeczyła, że film był tego przyczyną.

W 2004 roku bracia Neistat wyprodukowali serię filmową zatytułowaną Science Experiments, 15-minutowy zbiór krótkich filmów dokumentujących różne testy. Ta praca została włączona do 26. Biennale w São Paulo w Brazylii, a później była prezentowana w programie Creative Time's 59th Minute na Panasonic Times Square Astrovision, gdzie jednominutowy fragment odtwarzano co 59 minut.

Telewizja i definiująca rzecznicza działalność na YouTube

W lipcu 2008 roku HBO zakupiło ośmioodcinkowy serial telewizyjny The Neistat Brothers za niecałe dwa miliony dolarów. Autobiograficzny serial, napisany i wyreżyserowany przez Casey'ego i Vana Neistatów, miał premierę 4 czerwca 2010 roku. Krytycy porównywali urok i dowcip braci do tych dr. Seussa i chwalili ich joie de vivre.

Jednocześnie Neistat budował reputację na YouTube dzięki krótkim filmom o charakterze rzeczniczym. W lutym 2010 roku przesłał film krytykujący nowojorski MTA za niejasne wskazania, kiedy używać awaryjnej linki hamulcowej w metrze. W tym samym miesiącu opublikował film na Vimeo eksplorujący stronę Chatroulette poprzez eksperymenty, odkrywając, że użytkownicy znacznie chętniej angażowali się z kobietą niż z nim.

Jego najbardziej wpływowym wczesnym filmem na YouTube był Bike Lanes z 2011 roku. Po otrzymaniu mandatu w wysokości 50 dolarów za jazdę poza pasem rowerowym, Neistat nakręcił film komicznie demonstrujący, jak przeszkody często czynią te pasy niebezpiecznymi lub bezużytecznymi. Film został opisany przez mainstreamowe media, a magazyn Time umieścił go na ósmym miejscu swojej listy 10 najlepszych kreatywnych filmów 2011 roku. W 2022 roku powrócił do tematu filmem omawiającym propozycję nagrody za zgłaszanie samochodów zaparkowanych na pasach rowerowych.

Codzienny vlog i gwiazda YouTube

Neistat zaczął publikować codzienne vlogi na YouTube 26 marca 2015 roku. Stwierdził, że postrzega vlogi bardziej jako forum niż osobisty dziennik. Jego kinowy, szybki styl znalazł szeroki oddźwięk. Osiągnął milion subskrybentów do sierpnia 2015 roku i cztery miliony do sierpnia 2016 roku. Vlog, w którym jeździł na snowboardzie po ulicach Nowego Jorku podczas zamieci w styczniu 2016 roku, zdobył 6,5 miliona wyświetleń w ciągu 24 godzin.

We wrześniu 2016 roku zdobył nagrodę GQ New Media Star Man of the Year. Do lipca 2018 roku opublikował 936 vlogów i filmów od początku swojego kanału w 2010 roku. Liczba jego subskrybentów wzrosła do 12,5 miliona do lutego 2023 roku. Jego praca rozszerzyła się także na film dokumentalny dłuższej formy, z filmem Under the Influence o Davidzie Dobriku, który miał premierę na SXSW w marcu 2022 roku. W 2014 roku zajął 82. miejsce na liście Top 100 Channels New Media Rockstars.

Treści brandingowe i fenomen Make It Count

Neistat reżyserował i występował w reklamach dla głównych marek takich jak Nike, Samsung, Google, J.Crew i Mercedes-Benz. Jego najbardziej znanym projektem brandingowym jest film Make It Count z 2012 roku dla Nike. Wstępny tekst filmu wyjaśnia, że Nike poprosiło o film o frazie 'make it count', ale Neistat zamiast tego wydał cały budżet na podróżowanie po świecie ze swoim przyjacielem Maxem Josephem, aż skończyły się pieniądze, co zajęło 10 dni.

Neistat opublikował film na swoim kanale YouTube po oficjalnej premierze Nike. Jego wersja stała się viralem, zdobywając ponad 1,5 miliona wyświetleń w pierwsze trzy dni i ponad 32 miliony wyświetleń do października 2022 roku. Mashable nazwał to najlepszą opowieścią brandingową w historii, a media takie jak CNNGo i Fast Company opisały podejście Neistata jako działanie na własną rękę.

Przedsięwzięcia biznesowe: Beme i 368

W lipcu 2015 roku Neistat ogłosił, że pracuje z Mattem Hackettem nad aplikacją do udostępniania wideo o nazwie Beme. Zaprojektowana jako alternatywa dla mocno edytowanych treści w mediach społecznościowych, aplikacja pozwalała użytkownikom natychmiast udostępniać nieedytowane czterosekundowe filmy bez przeglądu, a subskrybenci mogli odpowiadać reakcjami fotograficznymi. Aplikacja została uruchomiona 17 lipca 2015 roku. BuzzFeed opisał jej design jako zwodniczo prosty i zdecydowanie dziwny. W ciągu ośmiu dni użytkownicy udostępnili 1,1 miliona filmów i zarejestrowali 2,4 miliona reakcji.

W listopadzie 2016 roku CNN ogłosiło, że przejmie Beme za rzekome 25 milionów dolarów. Jednocześnie ogłoszono, że aplikacja Beme zostanie zamknięta, a Hackett stwierdził, że produkt zawiódł, ale jego wizja dopiero się zaczyna. Neistat i Hackett zerwali więzi z CNN w styczniu 2018 roku. W kwietniu 2018 roku Neistat ogłosił nowy projekt, 368, przestrzeń do współpracy kreatywnej dla twórców, nazwaną od adresu jego studia. Projekt ogłosił swoje zamknięcie przez Instagram w lutym 2024 roku.

Życie osobiste, rodzina i tożsamość publiczna

Neistat poślubił Candice Pool w żydowskiej ceremonii ślubnej w Kapsztadzie w Południowej Afryce 29 grudnia - 2013 roku. Mają dwie córki, Francine i Georgie. Wcześniej uciekli w 2005 roku w Houston w Teksasie w małżeństwie, które trwało około miesiąca i zakończyło się unieważnieniem, zanim się pogodzili. Neistat ma także starszego syna, Owena, z związku, gdy miał 17 lat.

Jego babcia, Louise Neistat, była zawodową tancerką stepującą i Rockette w Radio City Music Hall. Stworzył o niej popularny film w 2011 roku, podkreślając jej charytatywne pokazy stepowania na rzecz badań nad rakiem. Zmarła 22 dni po opublikowaniu filmu. Neistat jest utytułowanym sportowcem wytrzymałościowym, ukończył maraton w 2 godziny i 57 minut oraz trzy Ironman Triathlony, przynajmniej jeden w czasie poniżej 12 godzin. Jest częścią grupy właścicieli Angel City FC w National Women's Soccer League. W 2019 roku przeprowadził się z Nowego Jorku do Los Angeles, ale w 2022 roku ogłosił powrót do Nowego Jorku.

Komentarz polityczny i społeczny

Neistat był publicznie zaangażowany w politykę USA, wspierając demokratkę Hillary Clinton w wyborach prezydenckich w 2016 roku i Joe Bidena w 2020 roku. W październiku 2016 roku opublikował film zatytułowany 'who im voting for president', argumentując, że wybory dotyczą charakteru, a nie polityki. Film spotkał się z krytyką za stwierdzenie, że twórcy, którzy nie poparli Clinton, są współwinni w tym, co nazywał kłamliwymi, rasistowskimi, mizoginistycznymi cechami Trumpa. We wrześniu 2019 roku przyznał, że filmowi brakowało dyplomacji i został nakręcony, gdy był zbyt zdenerwowany i emocjonalny, choć jego poglądy na Trumpa pozostały niezmienione.

Jako świecki Żyd, Neistat jest bardzo głośny w swoim poparciu dla Izraela, uczestnicząc w młodości w wycieczce Birthright Israel. Angażował się także z międzynarodowymi osobistościami, spotykając się z indonezyjskim prezydentem Joko Widodo w październiku 2017 roku. Poza YouTube prowadził podcast Couples Therapy z żoną przez 20 odcinków od 2018 do 2019 roku, omawiając ich małżeństwo i życie w świetle reflektorów. Napisał także rozdział do książki Tima Ferrissa Tools of Titans i wygłaszał publiczne wykłady o filmowaniu i swoich doświadczeniach.